පණ්ඩිත්. ඒ ඔහුට රසිකයින් විසින් අරූඪ කර තිබූ නාමයයි.., නිතර අඳින කපු කූර්තාව සහ පපුතුර දක්වා හැලෙන අලු වර්ණිත රැවුල ඔහු හඳුණන සලකුණු වී. විටෙක ඔහු පිළිබඳව පුවත්පතක පලවන ලිපියක සිය උවනත වෙනුවට දමා තිබුණේ ඒ අපූරු රැවුලයි..,

මා පිළිබඳ රසිකයන් ඉතා සැලකිළිමත්, ඔවුන් මගේ හුස්ම තියා කෙස් ගසකින් වුවත් මා වෙන්‍කර හඳුණගන්නට දන්නවා..,

පණ්ඩිත් විකල්ප පුවත් පතකට සිය අනන්‍යතාවය ගැන සැලකර තිබුණේ එසේයි.

අධ්‍යාත්මික නායකයෙකු සේම, ඉහළ රසවින්දනයකින් යුතු ගීත රචකයෙකු වූ පණ්ඩිත් ගේ ගීතයන් යූටියුබ් වැනි සමාජීය රසවින්දනාත්මක අඩෙවි තුලින් එළිදකින තුරු ඔහු රසිකයින් බලාසිටියේ ඇඟිළි ගනිමින්.

පණ්ඩිත්ගේ ගීතයක් කියන්නට අවස්ථාව ලැබෙනවා කියන්නේ කොයිතරම් භාග්‍යක් ද?

සිනමා ගීත සක්විති ලෙස කිරුළු පලන් අසේල පද්මවර රූපවාහිණී සාකඡ්ඡාවකදී කියනවා කුඩාදරුවෙකු ලෙස මගේ මතකයේද ඇඳී තිබේ.., පණ්ඩිත්ගේ රසිකාවියක වන මගේ අම්මා මා හට අකුරු කියවන දින හෝඩිපොතට ඉහළින් සේයාරූ හතරක් තබා තිබෙන සේයාරුවක් මට ලැබුනේ මෑතකදී ය. තාත්තා, ගණදෙවියන්, සරස්වතිය සහ පණ්ඩිත් ගේ රූප දිටි මට හිතැතුලින් මඳක සංතෝශ ජනක සිතුවිලි පහල වුනද, මා ඒවා සිත තුලම සඟවාගෙන සේයාරුව කබාය තුලරඳවා ගත්තේ කිසිඳු අදහසකින් තොරව ය. වසර ගණනකට පෙර දුටු පුද්ගලයාග්ෆේ වර්ථමාන කෙලෙසද කියා දැන ගැනීමේ නොතිත් කුහුල මා වෙත විය.

ඔයාට අර ඉන්ටර්විව් එකට යන පරක්කුවෙනවා නේද?
පල්ලෙහා කෑම හදලා තියලා ඇති.
අද ඉනෝකා ආවේ නැති නිසා මම මොකවත් ඉව්වේ නෑ..,
නටේලා ටිකක් ගාගෙන පාන් කන්න..,
අමතක කරන්නේ නෑතුව බටර් එකයි, නූටෙලා එකයි ෆ්‍රිජ් එකෙන් දාන්න.

කොල පිරුණු බෑගය මගේ අතටදෙමින් එසේ කියන්නේ මා බිරිඳයි.., වසර පහළොවකට පෙර සරසවියේදීත් මා පසුපස හිඳිමින් මාගේ අමතක වන දෑ මතක් කරනා ඈ අදද ඒ කාර්යය කරන්නේ නොපැකිලව ය.

අමතක කරන්න එපා ඔය දකුණු කබා සාක්කුවේ ඇති අර බඩු ලිස්ට් එක..,
වෙලා තිබ්බොත් ශ්‍යාමාස් එකට ගිහින් ඒටිකත් අරගෙන ම එන්න.


අංක 444/4, අමන්ටේ පැලස්, නෝර්මැන්ඩි ඇවිනියු, කොලඹ.

ඇඩ්‍රස් එකේ හැටියට නං මේක තමා තැන ඒත් කවුරුවත් නෑ වගේ..,

කාවද සර් හොයන්නේ??

අර ජනප්‍රිය කලාකාරයෙන් ඉන්නේ පණ්ඩිත් කියලා එයාගේ ගේ මේක ද?

ඔව් සර්.., ඒ අපේ පණ්ඩිත මහත්තයා.., ලොකු මහත්තයා ඉන්නවා ඇතුලේ කවුද පත්තෙරෙන් මහත්තයෙක් එනවා කියලා, ලෑස්ති වෙලා ඉන්නවා අටේ ඉඳන්..,

අහ් එහෙනං මටත් කලින් පණ්ඩිත් ලෑස්තිවෙලා වගේ මේකට.

යමු සර් ඇතුලට.., මේක ලොක්කරලා තියෙන්නේ මම මේ එහා පැත්තේ මුඩුක්කුවල ඉන්න වේස කොල්ලෝ ඇවිල්ලා මේ වත්තේ ගස් වල තියේන ගෙඩි කඩලා වනසලා යනවා නෙව..,

එතකොට තමුන්නැහේ..?

මගේ නම ජාසින්. සර් නං මට කතා කරන්නේ පිල්ලේ කියලා. පොඩි කාලේ ඉඳන් මම හැදුනේ මෙහෙ. මම තමා සර් පණ්ඩිත මහත්තයාගේ හැමදෙයක් ම බලාතියාගෙන ඉන්නේ.., මේ කොරිඩෝ එක දිගේ ම ගියාම අන්තිමට ම තියෙන කාමරේ ලොකු මහත්තයාගේ කන්තෝරු කාමරේ.., මේ වෙලාවේ මහත්තයා පත්තරේ බලනවා ඇති.., අවුලක් නෑ.., මහත්තයා යන්න.

පිල්ලේ ගේ මඟ කියවුම අනුව ඉදිරිට යනවිට සාලය පසුකරන විටම හමුවන්නේ මැදමිදුලක් මත පිහිටුවා ඇති විසාල හිටිපිළිමයකි. බිමට නැවුනු හිස් ඇති විසාල වටා පතකින් පවන් ගසනා ලංදේසි කාරයෙකුගේ හැඩයක් නිරූපිතය. තනිකම පාලුව මෙන්ම නිසල බව තුල සැඟවී ගත් ධෛර්යය ඉන් නිරූපිතවන බව මග හැඟෙන්නට වෙයි. ඉන් දකුණු පස පිහිටුවා ඇති කොරිඩෝවේ අවසානය ලකුණුවන තැනින් පිහිටුවා ඇති කාමරයේ පහන දැල්වී ඇති නිසා ඒ තුල කවරෙකු හෝ සිටින බව දැනේ.., නොවැරදීම ඒ පණ්ඩිත් වියයුතුය.

මඳක් හැර තිබූ දොරටුව වෙතට යත්ම ඇහුලේ සිටි කිසිවෙකු මා එන බව දුටු නිසා දෝ අවට කිසිදු සුළං රොදක් නොමැතිව ම මහ හඬක් නැගෙමින් වැසී ගියේය..,
වැසුනු දොරෙන් පිටවූ ශබ්දය කෙතරම් ද යත් පහල තට්ටුවේ සිටි පිල්ලේ ද උඩට දුවගෙන ආවේ එක හැල්මේ ය. ප්‍රෂ්ණාර්ථය මුව නඟාගෙන පිල්ලේ දෙසට මා හැරෙත් ම..,

කරන්න දෙයක් නෑ මහත්තයා...,
ඔහොම දොර වහනවා කියන්නේ පණ්ඩිත සර් ආපහු වරුවකටවත් එළියට එනවා කියන එක නෙවෙයි..,

හ්ම් ඒකත් එහෙමද??
ඔය කාමරේ සුද්ද පවිත්‍ර කරන්නේත් පණ්ඩිත මහත්තයාමයි.., කෑම කන්නේ වගේම ලියන කියන වැඩත් ඔක්කෝම කරන්නේ ඔහේ ඉඳන්.., මම හිතන්නේ පල්ලෙහා මැද සාලේට මේ අවුරුද්දටම ගිහින් ඇත්තේ දෙතුන් පාරද කොහෙද..,
එතකොට පණ්ඩිත සර් කෝමද වැඩ වලට එළි පහළියට යන්නේ???
ඇයි කුස්සියේ දොරෙන්.., වාහනේ එලවන ඩැයිවර් ට කියලා තියෙන්නේ මොනව හේතුවකටවත් ඉස්සරහ ඉස්තෝප්පුව ගාවට වාහනේ ගන්න එපා කියලයි.., අනේ මන්ද??
අපි මෙව්ව තේරුම් ගන්න තවම මෝරලා නැද්ද මන්දා ඒත් මහත්තයාට කියන්න මටත් දැන් අවුරුදු 60ක් වෙනවා මේ එන ජනේරුවට..,

හරි අපි මෙහෙම කරමු..,

කෝමද සර්...??

මං ආවේ ඉන්ටර් විව් එකකට ඔහේලාගේ ලොකු මහත්තයාව මුණ ගැහෙන්න.., දැන් මොකද උනේ කියලා අපිදෙන්නම දැක්කනේ.., ඉතින් මට ඔහේගෙන් උදව්වක් ඕන..,

ඒ මක්කේ??

මම අහන ප්‍රෂ්ණවලට උත්තර පිල්ලේ දන්න විදියට කියන්න ඕනේ හරිය...?

ඒත් මහත්තයා බැරි වෙලාවත් මම තමා උත්තර දුන්නේ කියලා ලොකු මහත්තයා දැන ගනිතොත්..?

ඒක ඉතින් පිල්ලේගේ වැඩ අනුව තමා තීරණේ වෙන්නේ..,

ඒ කියන්නේ??

ඒ කියන්නේ පිල්ලේ පත්තරේ ගිහිල්ලා දුන්නොත් නේ ලොකු මහත්තයා පත්තරේ බලන්නේ..,

ඔව්?

ඉතින් කරන්න තියෙන්නේ මේ ආටිකල් එක තියෙන පත්තර කොපිය එදාට ලොකු මහත්තයාට ගෙනිහිල්ලා නොදෙන එකයි..,

හරි හරි ඒක බලගමුකෝ සර්.., දැන් මහත්තයාට මොනවද මගෙන් අහගන්න තියෙන්නේ???


පණ්ඩිත මහත්තයාගේ ඉස්සර කාලේ ගැන පිල්ලේ මොනවද දන්නේ??

අනේ එහෙමට කියන්න දෙයක් දන්නේ නෑ මහත්තයා, ඉස්සර අපේ අම්මා නං කියනවා පණ්ඩිත මහත්තයා ගේට්ටුකඩේ හන්දියේ සමූපේ මැනේජර් වෙලා උන්නය කියලා.

මේ මා කිසිදාක අසන්නට තබා සිතන්නටවත් නොවූ විරූ නිමිත්තකි, පිල්ලේ නොනවත්වා කියවගෙන යයි.

ඒත් ඉතින් එහෙම කෝමද සමූපකාරෙක මැනේජර් කෙනෙක් වෙලා හිටියයි කියන්නේ, අද කාලේ වෙනකොට මේ ගෙවල් දොරවල් යාන වාහන කොහොමද එහෙම මැනේජර් කෙනෙක් ගන්නේ..,

ඕක මමත් හිතුවා මහත්තයා, මහත්තයට ඔලුව හරවලා බැලුවම දකුණු පැත්තේ රාක්කේ කොනටම වෙන්න පොඩි රවුම් ලොකු කාසියක් වගේ එකක් පේනවද?

ඉතින්?

ඕකට කියන්නේ පුලිස්ටර් ද පුලිට්සර් ද කොහෙද කියලා අඳුන්වන තෑග්ග.., ඕකත් අපේ මහත්තයාට ලැබුනා කියනවා නේ..., ඊට පස්සේ තමා මේ ඔක්කොම කරමයෙන් කරමයෙන් ලැබිලා තියෙන්නේ..., පිළිගැනීම වැඩිවෙනකොට එක එක වාසි වගේම එක එක පාඩුත් වෙනවා නේ..!!

හුම්

කෝමහරි එක දෙයක්!!!
අපේ පණිඩිත මහත්තයා උදලු තලත් මීයෝකාලා කියලා ඉන්වැන්ට්‍රියේ දාලා තමා මේ තත්ත්වෙට ආවේ කියලා අපේ බජාර් එකේ පොඩි කසු කුසුවක් ඒ දවස් වල තිබුණා.., ඒදවස් වල අපි ඉස්කෝලේ යන හිච්චි කෝල්ලෝ

ඕනෑම දීප්තිමත් කෙනෙකුගේ අඳුරු අහුමුලු තිබිය හැකි බව පිල්ලේගේ කතාවෙන් පසු අවබෝධ විය.., පණ්ඩිත්ගේ ජීවිත කතාවට දීර්ඝ රසවත් ඉතිහාසයක් ඇත්තේ වුව ඔහුගේ සාහිත්‍ය ඉතිහාසය ඉන් බිඳුවක් වත් නියෝජනය නොවන බව මට සිතෙන්නට වී..., මේ අමුතු පුද්ගලයාගේ ගුණ වරුණ මා සිත තුල දැන් ඇත්තේ අඳුරේ ය.

පණ්ඩිත්ගේ පොත්පත් මම කියන්නේ ලියන කරනවැඩ වලදී කාලය සහ අදහස් එහෙම හොයාගන්න මොනවගේ මූලයන් ඒ කියන්නේ මොනවගේ සාධක පාවිච්චි කරනවා ඇති කියලා පිල්ලේ හිතනවද?

සමහර වෙලාවට අපේ මහත්තයා අමුතු වැඩ කරනවා.., සර් දන්නවද මේඝමාධිනී මැඩම්ව? අර  ළඟදී විපක්සේට පැන්න ඇමති තුමාගේ නංගී..???

මේඝමාධිනී අධිකාරිවසම්, ජොකිම් අධිකාරිවසම්ගේ සහෝදරියයි.., මේ කතාවට කොතරම් සම්බන්දයක් නැත්තේ වුව අධිකාරිවසම් නාමය සාහිත්‍ය ඉතිහාසය තුල නාමගතව ඇත්තේ රන් අකුරිනි. සාහිත්‍යට කරන ලදේ සේවය සඳහා වූ නෝබල් ත්‍යාගයට මෙයට දශක කිහිපයකට පෙර නාමයෝජනාවන් තුලට ඇතුලත් වූ සිරිලක පළමු රචකයා ඇක්මන් අධිකාරිවසම් ය.. මේ ඉහත නම් සඳහන් වූ අධිකාරිවසම්වරු දෙදෙනා ඇක්මන් අධිකාරිවසම් ගේ සුජාත(?) දරු දෙදෙනා ය. ජෝකිම් තරුණකල සිටම ක්‍රියාකාරී දේශපාලනය බට අතර මේඝමාධිනී සාහිත්‍යට පෙම පුදකලාය, එ මතු නොව ඈ ප්‍රකට කාන්තා විමුක්තිවාදිනියකි,.., මෑතකදී පෞද්ගලික සංචාරයක් සඳහා විදේශගතව සිටි අවස්ථාවකදී ජෝකිම් හෝටල් කාමරයක  බැල්කනියකින්  බිමට ඇද වැටීම කලකට පෙර පුවත් පත් වල ප්‍රධාන පුවතක් බවට පත් වූ බව මා මතකයේ ඇත.

ඔව් දන්නවා ඉතින්???

ඔය මාධිනී මැඩම් එනවා සාමාන්‍යයෙන් මාසෙකට සැරයක් විතර මෙහෙ, ඒ ඇවිත් දවස් දෙකක් තුනක් ඉඳලා යන්නේ.., ඒ බවලතා බැඳලත් නෑනේව.

ඉතින් මොනවද අමුතු වැඩ කියලා කිව්වේ??

මැඩම් එනකොට එන්නේ එක එක අමුතු එව්වා අරන්..,
වේවැල්, බොල දංවැල්, ගාංචු, මාංචු එහෙම අරගෙන...,

මහත්තයට කියන්න එක දවසක මම රෑ ලයිට් නිවන්න බැල්කනියට යනකොට අපේ මහත්තයාගේ කාමරේ පැත්තෙන් කෙඳිරියක් ඇහෙනවා, මම හෙමීට ඔලුව දාලා බැලුවා.., 

බලනකොට රතු පාට ලෝගුවක් වගේ එකක් ඇඟේ දාගෙන
මැඩම් වේවැල අරගෙන මොනාදෝ ඉංගිරිසියෙන් කියනවා,
අපේ මහත්තයා ඇඳේ දණ ගහගෙන "යැස් මැඩම් යැස් මැඩම්" කියනවා..,
මම තව ටිකක් ඔලුව දාලා බැලුවා..,

ඉතින්??
බලනකොට හත්වලාමේ අපේ මහත්තයාව අර ගෑණි ඇඳට තියාලා මාංචු දාලා..!
වෙන්නට යන සිදුවීම සිතේ මවාගන්නට අපහසු නැත, මුවට සිනහවන් නැගෙතත් පිට කිරීම අපහසුය. රෙකෝඩරය කැරකේ.., මම පිල්ලේ වෙතට තව ප්‍රෂ්ණයක් විද්දෙමි.

පිල්ලේ මොකෝ කලේ??

මම කෝම අරවගේ දෙයක් බලා ඉන්නද මහත්තයා
;  තාත්තෙක් වගේ මනුස්සයා..,
මම පැනලා මහත්තයාව කවර් කරගෙන හිටියා.., ඒකට බය වෙච්චි මැඩම් එක පාරටම පුටුවේ වනලා තිබ්බ රෙද්ද අරන් ඇඟේ දාගෙන එහා කාමරේට දිව්වා...,

ඉතින්??

එතනින් පස්සේ තමා හොඳම හරිය..,
අපේ මහත්තයාව බේර ගත්ත එකේ ගොන් කම තේරුනේ පස්සේ..,
මට මොනාදෝ කියලා කියලා බනින්න ගත්තා මහත්තයා..,
අම්මපා මම ඒ වචන අහලත් නෑ තේරුනෙත් නෑ..,
මම එදයින් පස්සේ මහත්තයාගේ කාමරේට යන එක නතර කලා මහත්තයා..,
ඔයාකාරෙට බැනුම් අහන්න පුලුවන් ය ?

ඊට පස්සේ මොකෝ උනේ??

මම පහුවදා උදේ මැඩම්ට තේක දෙන්න කාමරේට යනකොට මැඩම් කොම්පියුටරේ මොනාද කරනවා මම හෙමීට කනප්පුව උඩින් තේක තියාලා යන්න හැරෙනකොටම මැඩම් කතා කලා..!! 

පිල්ලේ???

ඇ..ඇයි මැඩම්??

ඊයේ වෙච්චි දේ අමතක කරලා දාන්න...,
මෙතන පොඩි තෑග්ගක් තියෙනවා මමයි මහත්තයයි දෙන්නම කතා කරලා තමා මේ තීරණේට ආවේ,
මෙහෙම
දෙයක් ඊයේ උනේ නෑ කියලා හිතා ගන්න..,
හැබැයි මේ ගැන කාටවත් කියන්න එපා...,
ඒකෙන් වෙන්නේ පිල්ලේගේ රස්සාවට කරදර වෙන එක
තේරුනාද??

ඔ...ඔව් මැඩම්!!

හොඳයි දැන් යන්න පුලුවන්..! 
ආහ් තවදෙයක්

ඔව් මැඩම්??
එකෝලහමාර වෙනකොට පොර්ච් එක ගාවට වාහනේ ගන්න කියන්න.., මම ආපහු නුවරට යන්න ඕනේ..,
සර් එක්ක මැඩමුත් එදා නුවර ගියා, මම මේක කාටවත් එදා ඉඳන් කිව්වෙත් නෑ.., මහත්තයට ඇරෙන්න.

මිනිසුන් තුල හැඳින ගත යුතු ගති ලක්ෂණ ඇතත් ගරු කටයුතු චරිතයක ලෙස කුඩා කල සිටම මාහට අකුරු කියවන්නට පවා ඔහු රුව යොදාගත් අයුරු මගේ මතකයට එයි. මිනිසුන් කොතරම් සිවිල් චරිත ලෙස සමාජය තුල අධිනිෂ්චය වුවද කිසිවෙකු නොදකින අඳුරු අගාධ උන් තුල ද නැත්තේ නොවේ.., පිල්ලේ මා ඉදීරියේ නිරුත්සාහකව වමාරන්නේ මේ තිත්ත ඇත්තයි.

මොනවා උනත් අපේ සර් මට හරි ආදරෙයි..,
අවුරුද්දට, වෙසක් එකට, නත්තලට පවා එක එක ලැබෙන එව්වා මට දෙනවා..,
ඒත් මේ බංගලාව ඇතුල හරි පාලුයි මහත්තයා..,
කිසිම නෑදෑ කියන කෙනෙක් පණ්ඩිත මහත්තයා ආස්සරේ කරන්නේ නැති නිසා උන්නැහේ නැති කාලේක මේවට මොනවා වෙයිද මන්දා..,
අපිට මොනව වෙයිද මන්දා??

ඇයි පිල්ලේට මොනවා වෙන්නද?

ඇයි සර් මම ඉන්නෙත් මෙහෙ නෙව. පවුලක් හවුලක් තියෙන එකක් යැයි??

හිතේ රඳවාගෙන පැමිණි කතිකාවක් කෙසේ වෙතත් ඉන් එහා ගිය තොරතුරක් සොයාගෙන, ගඳගහන අතීතයක් පටිගත කරගෙන, මා හට මේ මන්දිරයෙන් යන්නට සිදු වී තිබේ.  මම පිල්ලේ හට මුදලක් අත තබා, නැගී සිටියෙමි. පිල්ලේ කුමක් හෝ මතක් වී නිවෙස තුලට දිව ගියේය.

සර් මේ පොත් දෙක තුන අරන් යන්න ඕනේ නම්..,
අපේ පණ්ඩිත මහත්තයා කුරුටු ගාපු එව්වා..,
මේවා මගේ අතට දීලා කිව්වේ  ගිණිතියලා දාන්න කියලා..,
ඒත් මොනාහරි වැදගත් දෙයක් ඇති කියලා හිතලා මම මෙව්වා අරන් තිබ්බා..,

ඇයි පිල්ලේ කියෙව්වේ නැද්ද?

මට සිංහල අකුරු කියවන්න බෑනේ මහත්තයා.
නිවෙසට පැමිණ ඒ පොත් වල මුල සිට අග දක්වා එකිනෙක කියවා බැලුවද සාහිත්‍යමය කටු සටහන් හැරෙන්නට කිසිවක් සොයාගත නොහැකිවිය. එහෙත් මගේ ලිපියට අවැසි තොරතුරු අවැසි පමණටත් වඩා ඒ තුල අන්තර්ගත වීමතුල මට වූයේ වාසියකි. ලියමන ලියා අවසාන වූ පසු හොඳින් ආවරණය කල එම පොත් කිහිපය මගේ පොත් රාක්කයේ වඩා සුරක්ෂිත ස්ථානයක තැන්පත් විය.

දින සති මාස අවුරුදු ගෙවීම තුල ලෝකය තිරිහන් වීමත් ඒ තුල ජීවත් වන්නන්ගේ වියපත් වීමත්, විප්පයෝගයන් සහ එක්කාසුවීම් වැනි මානුෂ බන්ධන අනෙක් සියල්ලන්ටම වගේ මගේ ජීවිතය තුලත් වන්නට විය.

ලේඛකත්ව සන්නිවේදනය පිළිබඳ ශිෂ්‍යත්වයක් ලැබී මා හට විදේශගත වන්නට වූ කාලය තුල පණ්ඩිතගේ වියෝව ගොසිප් අඩවියකින් දකින්නට හැකිවිය, වෙබ් පිටු පුරා පණිඩිතගේ අතීතය අවුස්සන සොඳුරු මතකයන් සතු කිහිපයක් පුරාවටම සටහන් විය, යාවත් කාලීන විය. ඕනෑම දෙයක අවසානයක් පවතින බවට වූ නියමය සත්‍ය කරමින් පණ්ඩිත ගේ මතකය ද මා තුලිනුත්, මා හදවත තුලිනුත් ඉක්මනින් මැකීගියේ නැති. ලියමනකට උහු අදහස් ගන්නට ගිය මතකයත් ඔහු හමුවන්නට තිවූ ඉඩකඩ කෙස්ගසින් මඟහැරුන අයුරත් මකන්නට සිතුවිලි වලට නොහැකි විය.
 
එහෙව් අතීතය මතකයට ආ ඇසිල්ලක, ඒ අමතකවන්නට නොදී මෙසේ පරිගණකයක් ඉදිරිපස හිඳ, මේ සියල්ලම ලේඛනගත වන්නේ යලි මේ මතකයට නො ඒ යැයි හිත තුල පවතින අඩමානය නැති කරගන්නට ය. තව දින කිහිපයකින් මා මවුරට බලා යායුතුය. ලේඛකත්ව සන්නිවේදන ශිෂ්‍යත්වයේ මේ ගෙවන්නේ අවසාන දින කිහිපය නිසා පණිඩිත ගැන මතකය ඉවතලා එදිනෙදා දේට සිත යොමු කලෙමි. 

ලංකාවට පැමිණ දින කිහිපයකට පසුව රැකියාවේ වූ නිරාකරණය කරගැනීම් කිහිපයක් කරගන්නට කොළඹ යන්නට අවැසි වීම නිසා මගේ අනෙකුත් අවැසිතා ද ඒ දිනයටම යොදාගතිමි. ඒ අතර තුර අමන‍්ටේ පැලස් වෙත ගොස් පිල්ලේගේ දුක සැප බලා එන්නට ද උවමනාවක් මාතුල වී..,  අමන්ටේ පැලස් ඉදිරිපස වූ රථගාලේ මා රථය නවතා යන විටත් අමන්ටේ පැලස් හි වෙනසක් වී ඇති බව මා හට පසක් විය.
මන්දිරය ඉදිරිපස පසෙකට වන්නට සිය ව්‍යාපාරය කරගෙන යන සපත්තු මසන්නා වෙත ගිය මම,

දැන් මේ අපේ පණ්ඩිත මහත්තයාගේ ගෙදර කවුද ඉන්නේ උන්නැහේ??

ඇයි පණ්ඩිත මහත්තයා ගාව හිටපු පිල්ලේ..,
ඒ යකා තවම ඉන්නව නේ..,
ඌ වාසනාවන්තයා..! පණ්ඩිත මහත්තයාගේ මරණෙන් පස්සේ ඔක්කොම දේපල පිල්ලේට අයිති උනා, මහත්තයාගේ අන්තිම කැමතිපත්තරෙන් පවරලාම තියෙලු..,
මහත්තයා මැරිලා තුන්මාසේ යන්න හම්බුනේ නෑ පිල්ලේ කාරයා කසාදෙකුත් බැන්දා..,

ඒ කාවද?

ඇයි අර අධිකාරිවසම් ඇමතිතුමාගේ කසාද බැන්දෙ නැතිව ගෙදෙට්ටම නාකිවෙලා හිටි නංගිව..,
ඒ කටයුත්ත බෝම රහසිගතව උනේ අපි දන්නෙත් එදා උදේ බංගලාවේ ගේට්ටු ඇරලා තියේනකොට..,
පත්තරේකවත් ගියේ නෑ මයේ හිතේ..!

අනික මහත්තයා මිනිහා ඒකෙන් නැවතුනේ නෑ.., මිනිහා බංගලාවේ නමත් වෙනස් කලා..!!

කතාව අතරතුර සේවාදායකයෙකු පැමිණීම නිසා සපත්තු මසන්නා කාර්යබහුල විය..,
මම දකුණුකුළුණේ ඉහත්තාව දෙස නෙත් හෙලුවෙමි.

බැසයන හිරු එළියට කුළුණේ වූ "පිල්ලේ රෙසිඩන්ස්" නමින් යුතු පිත්තල තහඩුව පෙර නොවූ විරූ අයුරින් දිලෙන්නට විය.
           අපි සෙට් එක කතා කර කර ඉන්නකොටත් මිනිහා හිටියේ පත්තරේ බලාගෙන, හරියට පත්තරේ අකුරු ටික ඇස් දෙකෙන් උරාගන්න උත්සහ කරනවා වගේ.., ඒ දිහාටම නැවිලා යොමුවෙලා..! හවස සෙට් වෙන වෙලාවක මුහුදු හුළං වැදෙනකොට නිකම්ම වටේ අමතක වෙනවා උනාට මේ මනුස්සයා ගේ ඇටිටියුඩ් එක ලේසියෙන් ඔලුවෙන් අයින් කරන්න පුලුවන් උනේ නෑ.., ඒ තරමට ම ඒ මනුස්ස ප්‍රාණියා මගේ හිත තුල ආකර්ශණීය චරිතයක් වෙලා තිබුනේ...,
පත්තරේ පල්ලෙහාට හදිස්සියේ ම ගත්තට පස්සේ තමා මම දැක්කේ අතේ මැණික් කටුවට අඟලක් විතර යටින් ලොකු තරුවක් ටැටූ කරලා.., අර කලින් ගත්ත චිත්ත විනිශ්චයන් එක්කම මම මේ මනුස්සයා එක්කෝ විප්ලවවාදියෙක්ද එහෙමත් නැතිනම් සාතන් අදහන්නෙක් ද කියන උභතෝකෝටිකයට මැදිවුනා.

බයිට් පොඩ්ඩක් දීපන්.., සැන්ඩි මදි නේද? අබේ අපි ගෙනාපුවා ඉවරද?
බාගේට අලු කැඩුන සිගරට් එක කටේ තියාගෙන නිස්සා බෝතලේ අතේ තියාගෙන අහනවා.,

මම ආපහු කල්පනා ලොව මල්වනේ..,
ඒ එක්කම මේ මනුස්සයා මගේ දිහා නුරුස්සනා ස්වරයෙන් හුස්මක් පිට කරලා පත්තරේ පැත්තකින් තියලා එහා පැත්තේ කබායකින් වහලා තිබුණ පොත අතට ගත්තා.., කෆ්කා මුහුදු වෙරලේ.., මුරකමි ගේ පොත් කියලා කියවලාම තිබ්බ එකම පොත මේක උනාට මිනිහා මැද තිබ්බ පොත් සලකුණ පැත්තකින් තියාලා මා දිහා ආඩම්බරයෙන් බලලා පොත පෙරළගත්තේ නිකං

උඹලා බෝතලේටම යට වෙලා ඉඳපල්ලා.., මේ වගේ පොතපතක් කියවන්න එහෙම එපා

වගේ ලුක් එකකින්..! මම බයිට් අහුරක් අතට දාගෙන වෙරළ පැත්තට හැරුණා.., උණවටුන වෙරළ හවසට හරි ලස්සනයි.., වටේම රෙස්ටුරන්ට් වල එළියේ තියලා තියෙන ටේබල් යට චිමිනි මැද ගහපු ඉටිපන්දම් දැල් වෙන කොට පෙන්නේ ලස්සන මුතු පොටක් වගේ.., සවස හතට පොඩ්ඩක් කලින් ඔරලෝසුව බැලුනත් එක්ක මට මේ මනුස්සයා ගෙදර යන්නේ නැත්තේ ඇයි කියන සිතුවිල්ල එනකොටත් හෝ ගාලා කොල්ල පොත කියෝනවා.!!

ලස්සනට ඇඟිළිතුඩු වලින් පිටුවෙන් පිටුව වෙරළමින්.., කියවන වචනයක් පසා තමන්ගේ මුලු සිතම ඒදෙසට යොමුකරමින් මහා බැරෑරුම් විදියට ඇහිබැම කණ්නාඩියෙන් උස්ස උස්සා කියවන ගමන් එක පාරටම මේ මනුස්සයා ආපහු මගේ දිහා බැලුවේ මහ නුරුස්සන බැල්මකින්.., මම අහක බලාගත්තා.., මේ යකා මට බනින්න එයිදමන්ද??
මූණට වැටෙන ලයිට් එළියත් බයිට් පිඟාන චරියා ගාවම තියෙන නිසා මම චරියාට මුවා වෙලා බයිට් පිඟාන ගාවින් වටෙන් ඇවිත් වාඩි වුනේ මේ මනුස්සයාට මම අවිඥාණිකව බුවා දිහා බලනකොට පෙනුනොත් මේ මනුස්සයා ගේ හැසිරීම වෙනස් වෙයි කියන අදහසත් එක්කමයි..,

මොකෝ බන් මගේ පිටට මුවා වෙලා කරන්නේ??  
චරියා ඇහුවේ මගෙන් වෙන්න ඇති..,

නෑ බන් ලයිට් එක මූණට වැටෙනවා  එකයි..!
මම වේටර් මල්ලී එවෙලෙම ගෙනැල්ලා තියාපු සොසේජස් කෑල්ලක් කටේ දාගන්න ගමන් කිව්වා..!

කෙටියෙන් කියනවා නම් මිනීහා මැදිවයස් වෙච්චි පොඩ්ඩක් පෝස්ට් කොලෝනියල් ලුක් එකක් තියෙන ඒත් අර ටැටූ එක නිසා පොඩි රැඩිකල් ගතියක සේයාවක් ගෑවිලා තියෙන බවක් තේරුනා.., මිනිහෙක් දිහා බලාගෙන මෙහෙම විස්තර කියන එක මහ කැත වැඩක් තමා ඒත් විස්වාසෙට ගන්ඩ, මිනිහාව ඒ තරමට කියවන්න හිතෙනවා..,

මම ආපහු මිනිහා දිහා බලාගෙන,
පොත කියාවාගන යන ගමන් ම මේ යෝදය එක පාරටම අන්තිම පිට පෙරළුවා.., ඒත් ප්‍රයෝජනයට ගන්න තරම් දෙයක් ඒ කොටසේ නැති නිසා වෙන්න ඇති ආපහු තමන් අර කියවගෙන ගිය කොටසටම ආපහු ආවා..!! නවලා තිබ්බ කබායේ සාක්කුවෙන් ගත්තු අමුතු තාලේ පෙට්ටියෙන් එළියට ගත්තු පයිප්පේට දුම්කුඩු දාගත්තට පස්සේ උඩු සාක්කුවේ තිබ්බ අලියා ගිණිපෙට්ටියෙන් ගහපු ගිණිකූර පයිප්පේ කටට ඔබාගෙන උගුරු කීපයක් උරාපුවාට පස්සේ ඇස් දෙක පියාගෙන යටි තොල බෙරි කරලා වැහිලා තියෙන කට දෙපැත්තෙන් දුම් යවනවා හෝ ගාලා..,

වළල්ලක් යවපන්කෝ..,

මගේ හිත මේ උන්නැහේ ට කෑගහනවා, කොහෙද ඒවා වචන කලෝත් මට වෙන්නේ ගුටි කන්න. මම සද්ද නැතිව උන්නා.

ටික වෙලාවකින් මම අතේ තිබ්බා වතුර එක ටේබ්බල් එක උඩින් තියලා සෙට් එකෙන් මිදිලා එළියට ආවේ ගෙදරින් ආපු කෝල් එකට ආන්සර් කරන්න..,
කතා කරල ඉවර වෙලා එනකොට අර මනුස්සයා අතුරුදන් වෙලා..,

අපරාදේ මගේ රීසර්ච් එක.., මම ආපහු හැරෙනකොට අපේ හිටපු මොටේල් එකේ කොනේම ටේබ්ල් එකට කපල් එකක් ඇවිල්ලා ඒ අයගේ ටේබල් එලට සර්ව් කරන්නේ සුරංග අපේ එදත් අදත් මිත්‍රයා.., මම සුරංගට කතා කලා..,

මචන්.., අර අපේ සෙට් එක සෙට් වෙලා ඉන්න කබානා එක එපා පැත්තේ හිටියා පොරක් තඩි පොතකුත් තියාගෙන පයිප්පයක් පත්තු කරන් පැත්තකින් පත්තරේකුයි කෝට් ජැකට් එකකුයි නවාගෙන උඹ දන්නවද බුවා ගැන..,

ඔය සර් කියන්නේ.., ඩස්ටින් මහත්තයා ගැන.., එයා හැමදාම මෙහෙට එන කස්ටමර් කෙනෙක්.., හැබැයි එයා ගන්න ප්ලේන්ටියක් විතරයි.., හැමදාම මෙතෙන්ට වෙලා පහේ විතර ඉඳන් ඇඳිරි වැටෙනකම්ම ඉඳලා.., මේ වගේ වෙලාවට යනවා.., දැනට අවුරුදු විස්සකට විතර කලින් ඉඳම්ම මෙහෙට එනවාලු අපේ ලොකු සර්ගේ ෆිට් එකක්.., අපි කා එක්කවත් කතා කරන්නේ නෑ. ලොකු සර් කියල තියෙන්නේ ඉල්ලන ඕනෑම දෙයක් සර්ව් කරන්න සල්ලි ඉල්ලන්න යන්න එපා කියලා.., අපි අහන්න ගියෙත් නෑ ඒ ඇයි කියලා ලොකුසර් කිව්වෙත් නෑ ඒ මොකෝ කියලා..,

පෙනුමෙන් නම් මිනිහා හෙන උගතෙක් වගේ නේහ්???

අනේ නෑ සර් ඩස්ටින් මහත්තයට අකුරු බෑ.., උන්නැහේ පත්තරේ අරන් එන්නේ දාඩිය දානකොට පවං ගහගන්න, ලොකු පොත අරන් එන්නේ ඒ පත්තරේ හුළඟට යනවට තියාගන්න.!
          එකමත් එක රටක් අභියස දූපතක් තිබුණා.., මේ දූපතේ කවුරුවත් හිටියේ නෑ, සශ්‍රීක බවින් අනූන මේ දූපතට අසල තිබූ රටේ මිනිසුන් විශාල ප්‍රමාණයක් එදිනෙදා අවැසිතා සපුරා ගන්නට ආවේ මේ දූපතටයි. ඒත් මේ දූපතේ හිටපු වැඩිම ගහණය වුනේ මීයන්, සේලරුවන් දෙන ඕනෑමාපද්‍රව්‍යක් ආහාරයට ගන්නට මේ අපූරු මී බලකාය පුරුදුවෙලා හිටියා. ඒ නිසාම වෙරළේ අතහැර දමායන කෑම බීම සියල්ලම ආහාරයට ගන්නා මේ මීයන් පෙනුමින් මහත වගේම හැසිරීමෙන් නොරිස්සුම් බවක් උපතින් ආරූඪ කරගෙන තිබුණා.

කාලයක් යනවිට වෙරළේ නවතන බෝට්ටු වලට පවා මේ මී ගහණය අරියාදු කරන තත්ත්වෙට පත් වූ නිසා ම සමහර මිනිසුන් මේදූපතට යන එන එක පවා අත හැර දැමුවා. එත්  මෙහෙම කාලයක් යනවිට එක්තරා මිනිහෙකු තමන්ගේ කුමක්දෝ අවශ්‍යතාවක් සපුරා ගන්නට අවාසනාවකට වගේ මේ දූපතට ආවා.., ඔහු අමු කපටියෙක්.
බැලූ බැලූ අත හැමදෙයකින් ම පිරිපුන් මේ දූපත දුටුවිට ඔහුට ඇති වන්නේ පුදුමයක්,

ඇයි මම මේ දූපතට මෙච්චර කාලයක් ආවේ නැත්තේ..? අපරාදේ ඒ නො ආ කාලය.

ඔහු සිතන්නට වුනා.

මේ මී කරදරේ නැතිනම් කිසිම ආරවුලක් නෑ නෙව.., අම්මපා මට බෑද මේ කරදරේ දුරු කරගෙන දූපත මගේ කරගන්න, මීයන්ටම ගිය දූපත වෙච්චි,, වටේට වැට ගහලා මායිම් ටික සලකුණු කරගත්තානම් මමත් ඉඩම් හිමි වැවිලි කරුවෙක්

සිය දුඹුරුවන් වූ සම මත පැලවූ රැවුල් ගස් පිරිමදිමින් සිතන්නට වුණා

එදා සිට මේ මනුස්සයා ගෙවන හැම තත්ත්පරයක් ම ගෙවුනේ මේ දූපත අයිති කරගන්නට තැනෙන සැලසුම් සකස් කරමින්..,

අවසානයේ ඔහු තීරණයකට ආවා..,
 
සමූල ඝාතනයක්!!!

දූපත අසබඩ රටේ ලොකුම කේජු මුදලාලිගෙන් කේජු ණයට ගත් මේ මනුස්සයා ඒවා පටවාගෙන බෝට්ටුවෙන් දූපතට ආවා.., මුලින්ම කලේ දූපතේ වෙරළ වටේටම වැලි වල කේජු ඇතිල්ලෙන ලෙස කුඩු කරගත් වියලූ කේජු විසුරවාගෙන යාමයි. වෙරලේ දකුණ පස ගල් ගුහාවක  සිට මේ මනුස්සයා කරන දේ ගැන විමසීල්ලෙන් හිටපු එක් මීයෙක් හෙමීට වෙරළට සේන්දු වුණා..,

හප්පා!! මේ තියෙන්නේ අවුරුද්දකට කන්න තරම් කේජු..!! කන්න නෙවෙයි නාන්නත් ඇති!!

මීයා ඒ තරම් ආහාර ගොඩක් එකපාර දැක්කමයි..,

ගත වුනේ හෝරා කිහිපයයි, මුලු මී ගහණයම වෙරලේ පොරකමින් කේජු කන්නට පටන් අරගෙන. මිනිසා බෝට්ටුවට වී මේ සියල්ලම බලාගෙන..!
ඔහු නිහඬවම බෝට්ටුවේ ගොඩගසා තිබූ කේජු කුට්ටි කුඩු කරන්නට ගත්තා.

දෙවැනි දවස උදා වුනා, මේ වෙනකොටත් කේජු ආහාරය ගෙන පුරුදු මීයන් ඊළඟ දිනයේදී තමන්ගේ පංගුව ලැබෙන තුරු බලාසීටියේ නොඉවසිල්ලෙන්. එදා අර කපටි මනුස්සයා වෙරළට ආවේ අමුතුම තාලේයේ පෙට්ටියකුත් ඔසවාගෙන කෑමත් අරගෙන, එය වානේ වලින් නිම වූවක්..., එක කරකින් පෙට්ටිය ඔසවාගෙන යන අතරම අනික් කරෙන් එල්ලා ගෙන ආ කේජු මල්ලෙන් වරින් වර අත දමා කුඩු කරගත් වියලි කේජු වෙරළ පුරා විසිරුවා හැරියා. වෙරළ පුරා කේජු විසුරවීමෙන් පසුව උන්නැහේ පෙට්ටියත් ඔසවාගෙන කැලය තුලට ගියා..!

මීයන්ට පෙට්ටිය ගැන වගක් නෑ, රංචු පිටින් වෙරළට විත් මේ කේජු කෑමට ගන්නට ඒ වෙනකොටත් මේ මෝඩ මී රැල පුරුදු වෙලා හිටියා.,

දින කිහිපයක් ගත වෙන්නට ඇති, අඩුම ගානේ සතියක් දෙකක්වත්!!

මේ වෙනකොට සීග්‍රයෙන් මීයන්ගේ බර වැඩිවේලා තිබුණා.. දිනපතා ලැබෙන කේජු සලාකය දෙස නෙත් යොමාගෙන සිටින මේ මී කැල එදත් බලාගෙන සිටියා අර මනුස්සයා එනකම්.., බලාපොරොත්තූ වූ විදියට ම ඈත කේජු පටවං එන බෝට්ටුවදැකලා මීයන් සතුටින් ඉපිලුනා..!
ඒත් අනේ අර මනුස්සයා එදා වෙනදා වගේ කේජු වෙරළ පුරා විසිරුවේ නෑ.., ඔහු ඒ වෙනුවට කලේ බෝට්ටුව අසල සිට වෙරළටත්, වෙරළ අසල සිට කැලය තුලටත් උරයේ තිබූ මල්ලේ තුබූ කේජූ විසුරවමින් කැලය තුලට යන්නට වුනා.

කලබල වූ මී ගහණය, උන්නැහේගේ හදිසි වෙනස් වීම නිසා වෙරළේ වූ කේජු ටික අත හැරලා කැලෑ පාර දිගේ හලාගෙන යන කේජු ටික පස්සෙන් මී රැලත් වැටෙන්නට වුණා.., කවදාවත් කැලයාට ගොසින් නැති මේ මී රැල අර මනුස්සයා විසිරවන කෙජු කමින් ඒ මඟ දිගේ යන්නට වුණා. ඒ වෙනකොටත් ඈත හිමය තුලට රිංගූ මිනිසා අතුරුදන් වෙලයි හිටියේ.., ඒ වෙනුවට ඔහු ආ මඟේ කේජු ඇති පදමට කන්නට තිබුණා. කැලෑ මඟ දිගේ කේජු කමින් ආ මී රැලට නියම නිධානය පහල වූයේ ඉන් පසුවයි..,

නිධානය; කේජු වලින් අඩක් පිරවූ යකඩ පෙට්ටියක්!!!

දෙවරක් නොසිතාම මේ කේජු ගොඩට කෑදර වූ මී රැල පෙට්ටියට පැන්නේ කේජු ඔක්කොම කන්න හිතාගෙන..!!

මිනිසා හිතුවේ පෙට්ටිය මදි වේවි කියලයි, මීයන්ගේ අවාසනාවට උන් සියල්ලටම ඒ පෙට්ටියේ ඉඩ සෑහුනා.., මූසිකයින් කේජු මත පිණුම් ගසමින් කේජු කන්නට වුණා. දූපතේ එකෙකුවත් මීයෙක් වෙරළේ තිබෙන කේජු කන්නට ගියේ නෑ උන් සියල්ලම පෙට්ටියේ කේජු වලට ලෝල වූණා.

එකවරම මහා භයානක දෙයක් වුණා..!! මහා හඬක් නඟම්න් පෙට්ටියේ පියන වැසී ගියා..!!

අසල ගසට වී මේ දෙස බලාගෙන සිටි මිනිසා සිතා සිටියේ මීයන් සියල්ලම කලබල වී මහා කලබලයක් ඇතිවේවි කියලයි.., ඒත් එවැන්නක් පුදුමයකට වාගේ වුනේ නෑ..,

බාග වෙලාවට උන් ඔක්කොම කේජු කනවා ඇති..!

කපටි මිනිසා සිතුවා..!!

ඇත්තෙන්ම වී ඇත්තේ එයමයි,

මුව කොනකින් සිනාවක් නඟාගත් කපටියා බෝට්ටුවට නැඟී සිය රට වෙතට හබල මෙහෙයවා බෝට්ටුව පදවන්නට වුණා..!!

සති දෙක තුනක් යනතුරු වත් අර කපටි මනුස්සයා දූපත පැත්ත පලාතේ ආවේ නෑ, පිත්තල ඉබ්බෙක් වැටුනු අර යකඩ පෙට්ටිය තවමත කැලේ ඇතුලේ මූසිකයින්ට රැකවරනය සැපයුවා..!!

අදට පෙට්ටිය වැසී මාසයකුත් දින කිහිපයක් ගතවෙලා..,
මහ වැස්සක පෙර නිමිත්තක් එක්කම අකුණක් අහස පුරා හොල්මන් කරද්දී ඈතින් දූපත දෙසට බෝට්ටුවක් පාව ආවා..!
ඔව් ඒ අපේ කපටි මනුස්සයා තමයි..!!

පාඟිලි අස්සෙන් මඩ වතුර මිරිකෙන වැස්ස අස්සේ ම නිහඩවම මේ මනුස්සයා කැලෑව තුලට ඇවිද යන්නට වුනා..,

ඔහු වෙරදමා පෙට්ටිය අගුලු ලා තිබූ ඉබ්බා ගලවා වසා තිබූ පෙට්ටියේ දොර හැර දැම්මා..! මිනිසාගේ බලාපොරොත්තු වූ විදියටම සියල්ල ඉටු වෙලා..!! තැනින් තැන පෙට්ටිය පුරා විසිරුණු මී හම් කැබලි සහ ඇට කැබලි අතරේ කපටියා හෙව්වේ කුමක්ද??

එක වරම මී හම් ගොඩ හෙලවෙන්නට ගත්තා.., එකවරම කෑස් කෑක් හඬක් නඟමින් එළියට පැන්නේ මීයන් දෙදෙනෙක්.., උන් වෙනදා කේජු කන්නට වූ කාලේ මෙන් නොව ඇට ගැසී දෙනෙත් රතුවූ ලොවි තරම් වී තිබුණා බලන්නටත් බයයි!
මීයන් දෙදෙනා එකවරම දෙදෙනාට දෙදෙනා දෙස බලා සිටින්නට වී, එකවරම එකිනෙකාට විරිත්තා ගස් දෙකකට නගින්නට වූවා.., පෙර තිබූ සංවර බවවත් එකමුතුව වත් උන් වෙත ආපසු ලැබී තිබුණේ නෑ.., උන් එකිනෙකාට වෛර කරන්නට අරගෙන..!

පෙට්ටිය වැසීමෙන් පසුව ඇතුලත වූ කේජු අවසන් වන්නට වුනාම ආහාර නොමැතිව හෙම්බත් වූ මීරන්චුවට ඉතිරි වී තිබුනේ එකම විකල්පයයි..!! ඒ එකිනෙකා මරා කෑමයි, කෙටියෙන් කියනවා නම් දුර්වලයාව ආහාරයය ගැනීමයි, සිය පැවැත්ම වෙනුවෙන් අකමැත්තෙන් හෝ කල ඒ දේ පසුව කල් යනවිට පුරුද්දකට වඩා අවශ්‍යතාවක් වුනා..!! කෙමෙන් කෙමෙන් සිරවූ පෙට්ටියක් තුල අසරණව පරිහාණියට මීරැල යන්නට වුණා..!! එකවරම නිදහස ලැබුනත් ඒ නිදහස භුක්ති විඳින්නට තරම් මී ගහනය ශක්තිමත් නෑ, පෙර කීවා මෙන් ඒ තුල ඉතූරු වී සිටියේ මීයන් දෙදෙනෙකු පමණයි..!!

කපටියා තමා අත වූ කේජු කැබැල්ල උන් දෙදෙනාට කඩා බෙදාදුන්නා..!!

අවාසනාවට.., උන් තවදුරටත් කේජු කෑවේ නෑ..!!
උන් දැන් කන්නේ මී මස්..!!!